Epiloogje in Dubai

De reis kende een kleine epiloog van zodra ik uit de shuttle bus naar de luchthaven stapte. Eenmaal aangekomen in Melbourne Tullamarine Airport, bleek immers dat de vlucht al een uur vertraging had. Nuja, een uur, geen probleem... In Kuala Lumpur zouden we dan wel in het vliegtuig blijven zitten in plaats van uit te stappen en een uur in de luchthaven te wachten. Alles komt goed!

In Kuala Lumpur hebben we een tweetal uur in het vliegtuig gewacht. En een tweetal uur in de luchthaven.  Een defecte springveer in een van de twee systemen voor het uitklappen van het landingsgestel, hield ons aan de grond. De piloot verwittigde iedereen volgens het boekje en deelde mee dat we binnen een kwartier opnieuw zouden opstijgen, zodra het vervangonderdeel in de luchthaven gelokaliseerd en ingebouwd was.

Maar het vervangonderdeel was helemaal niet aanwezig in Kuala Lumpur :-) Het werd dan op een andere vlucht naar ons meegenomen, waardoor we moesten wachten op de aankomst van dat vliegtuig, dat de springveer aan boord had. Toen we uiteindelijk toch van het vliegtuig moesten en een bon kregen om de Hungry Jacks, euh, Burger King te plunderen, bleek al dat de meeste mensen in Dubai hun aansluiting zouden missen. Ik ook.

Gelukkig had Emirates, de luchtvaartmaatschappij, alles piekfijn voorzien. In Dubai duurde het eeuwen vooraleer ik wist wat er van mij verwacht werd en wat men voor mij geregeld had. Maar alles was perfect in orde. Een nacht in een hotelkamer, een taxi naar en van het hotel, twee maaltijden, een visum en een vlucht de volgende ochtend waren voorzien. Uiteindelijk bleek ik in de luxe van een privékamer met dubbel bed, badkamer en een uitzichtje op de Burj Khalifa te overnachten. Een wake-up call zou ervoor zorgen dat ik mijn taxi naar de luchthaven niet zou missen. No worries mate!

En zo geschiedde. Het was geweldig om op het gemakje te kunnen eten, douchen en slapen. Mijn tandenborstel zat in mijn grote rugzak, maar gelukkig had ik een extra t-shirt en reserve ondergoed bij in mijn handbagage, waardoor ik als een fris persoon het laatste deel van de terugreis kon verder zetten. De volgende ochtend kreeg ik in de taxi een kwartiertje om wat te kunnen opsnuiven van het gekke emiraat dat Dubai is, vooraleer we tegen 900 km/u verder naar Dusseldorf vlogen.

En het weerzien was natuurlijk geweldig :-) Even schrikken toen we weer aan de rechterkant van de weg naar huis reden, maar alles kwam goed.

Mijn gevoel op dit moment? All good things come to an end. En: Home sweet home.

Dit is dan ook het laatste deel in dit verhaal en ik hoop dat ik met jullie, mijn lezers, een toffe blik op mijn ervaring heb kunnen delen.

Nu is het tijd voor weer iets nieuws: solliciteren.
En een plek/stek zoeken.
En mijn vriendin overtuigen van de geweldigheid van reizen!

Cheers!

De cirkel is rond - nog één must see te gaan...

Ok, een paar dagen geleden was mijn laatste overnight Greyhoundrit. Fijn een nacht accomodatie uitsparen, inderdaad, maar met wat pech is het zowat onmogelijk om slaap te vatten. En pech was nu mijn deel (voor en na een chanceke; there is a thing called karma), want ik mocht op de eerste rij zitten in de bus. Ik had de beenruimte voor een beweeglijke kleuter ter beschikking en dus mocht ik slapen wel vergeten. En de dichtsbijzijnde raamstijl, het enige dat mijn "kussen" in mijn slaapstijl verhindert om naar achter weg te glijden, was pas twee rijen verder. Voorspelbare gevolg: welgeteld drie kwartier slaap, waarna ik volledig barak wakker werd met een slapend hand, stijve knieën en een nekpijn om u, nee U, tegen te zeggen. De Chinees naast mij leek overal te kunnen slapen. Hij zag eruit alsof hij zelfs in de Shopping in Peking zou slapen. De jaloezie, men-ne-ke! Nuja, de buschauffeur vond het niet erg om mij alsnog mee te nemen tot in Melbourne in plaats van Ballarat, tot waar ik normaal gezien slechts kon geraken met mijn overblijvende aantal kilometers. Dat spaarde mij een paar uur rondhangen in de vroege ochtend in een duister dorpje waar geen kat op straat was - alleen mijn vervloekte kleuterbus - en ook 12 dollar voor de trein verder tot Melbourne. Karma.

Hoe dan ook, ik ben terug in de stad waar het allemaal begon. Vreemd weerzien, want ik herinner mij alles nog alsof het gisteren was. Southern Cross Station, voorbij een gigantisch billboard naar beneden, bij de afrip-7eleven waar ik ooit 1,5 liter water voor 4.75 Australische dollar kocht de hoek om bij Flinders St, en dan aan de linkerkant: YHA. Meteen op straat in Melbourne hoor ik de weinige mensen mompelen: four nil, four nil, my god. 4-0? Heeft de verliezer 4-0 op zijn doos gehad? In de EK-finale? En ik heb dat gemist? Shit! Spullen dumpen in de luggage room, want inchecken is zoals altijd pas vanaf 1pm, 1u 's middags dus, terwijl ik er al stond even na zes in de ochtend. Snel naar de keuken, waar ik net de Spaanse doelman Iker Casillas de beker in de lucht zie steken. Heeft Spanje Italië vernederd met 4-0? En toen kwamen de doelpunten, en het leek alsof er geen Italië was? Dan was ik wakker op het moment dat de EK-finale in Kiev gespeeld wordt, en is die gevuld met spektakel, zit ik opgevouwen in die size zero bus.

Dan: eten en even Melbourne opfrissen. Weet ik nog alles zijn? Rondwandelen in de vroege ochtend in een verbazend rustige miljoenenstad. Het kakweer zal er wel voor iets tussen zitten, want ja, ook nu was het kakweer in Melbourne, terwijl het in Darwin al drie weken hetzelfde weer is, 30 graden en helder :D Ik kon de wandeling door de stad wel goed gebruiken om te beslissen wat ik nu nog ga doen. Onderweg door Australië heb ik opgevangen dat de voorstad St. Kilda (van de ploeg die verloor in de AFL-wedstrijd die ik twee maanden geleden zag) erg de moeite is. En de laatste must see is natuurlijk de Great Ocean Road en de unieke rotsformatie die de 12 Apostles zijn.

St. Kilda was inderdaad de moeite. Een rustig voorstadje op een tiental minuten tramrijden van Melbourne CBD met een rustige haven en een gezellige winkelstraat. Ik was er met een roommate, een Israëliër. Over Israëli heb ik weinig te zeggen buiten dit: "Do not screw around with them". Ze hebben gele en donkere mensen niet graag, maar kom zeker niet af met een "stupid ignorant Arab". Jongens moeten drie jaar naar het leger en meisjes twee jaar. Vrouwen worden daarenboven niet in staat geacht om het land of het leger te leiden... Toen we in de haven van St. Kilda, verscholen achter een pier, een gepensioneerd en gemigreerd duo tegenkwamen was het in eerste instantie wel gezellig want ze waren typische oudjes. Totdat bleek dat het een Italiaan en een Duitser waren en vanaf toen hing er ene sfeer... Iedereen raakte weliswaar veilig thuis.

Het enige dat mij nog restte was een tweedaagse uitstap richting het westen. Dag één: Great Ocean Road. Inclusief al de bezienswaardigheden onderweg zoals de Twelve Apostles, waar er nog 8 van overblijven, zoals Lorne, een dorpje met een ocean view om u tegen te zeggen, maar waar een eigendommetje om en bij de 2.5 miljoen Aussie dollars kost, zoals London Bridge die ingestort is maar waar een geweldige anekdote aan vast hangt, enzovoort. Teveel gezien om op te noemen, wat ook een beetje jammer was, want het voelde allemaal wel een beetje gehaast aan. Dag twee: The Grampians. Was dat een verrassing! Ik wist eigenlijk niks van die regio, maar omdat ik doorheen mijn reis wel kon opvangen dat dat de moeite was, besloot ik de gok te wagen. En zoals alles in Australië was een pakket boeken iets goedkoper... Ginormous, fabtastic, breathtaking, stunning views. Dit was echt het typevoorbeeld van het erg goed meevallende onbekende :-) Twee dagen prachtig doch vrij fris weer. Foto's, foto's, foto's. En een boterham met vegemite geprobeerd. B-A-H. Mensen die dat graag eten, hebben daar van boven serieus wat kortsluiting.

En nu... De laatste uurtjes op Australische bodem. Hoewel ik het enorm jammer vind dat ik hier weg moet, hoewel het land nog zoveel prachtige plekken heeft die ik niet heb gezien, hoewel er massa's dingen zijn die voor herhaling vatbaar zijn, hoewel ik veel geleerd heb over mijzelf en anderen, hoewel ik razend gelukkig ben dat ik dit heb kunnen doen, en hoewel ik het toch maar gedaan heb zo op mijn eentje, is het toch ook tijd om naar huis te gaan. Tijd om terug bij vriendin, vrienden,  ouders en familie (niet in volgorde van belangrijkheid) te zijn.

Relaxen in de YHA lounge. Wandelen naar Southern Cross Station. Skybus nemen naar Melbourne Tullamarine Airport. Opstijgen. Landen. Iedereen terugzien. En dit alles nooit meer vergeten.

Cheers!