De reis kende een kleine epiloog van zodra ik uit de shuttle bus naar de luchthaven stapte. Eenmaal aangekomen in Melbourne Tullamarine Airport, bleek immers dat de vlucht al een uur vertraging had. Nuja, een uur, geen probleem... In Kuala Lumpur zouden we dan wel in het vliegtuig blijven zitten in plaats van uit te stappen en een uur in de luchthaven te wachten. Alles komt goed!
In Kuala Lumpur hebben we een tweetal uur in het vliegtuig gewacht. En een tweetal uur in de luchthaven. Een defecte springveer in een van de twee systemen voor het uitklappen van het landingsgestel, hield ons aan de grond. De piloot verwittigde iedereen volgens het boekje en deelde mee dat we binnen een kwartier opnieuw zouden opstijgen, zodra het vervangonderdeel in de luchthaven gelokaliseerd en ingebouwd was.
Maar het vervangonderdeel was helemaal niet aanwezig in Kuala Lumpur :-) Het werd dan op een andere vlucht naar ons meegenomen, waardoor we moesten wachten op de aankomst van dat vliegtuig, dat de springveer aan boord had. Toen we uiteindelijk toch van het vliegtuig moesten en een bon kregen om de Hungry Jacks, euh, Burger King te plunderen, bleek al dat de meeste mensen in Dubai hun aansluiting zouden missen. Ik ook.
Gelukkig had Emirates, de luchtvaartmaatschappij, alles piekfijn voorzien. In Dubai duurde het eeuwen vooraleer ik wist wat er van mij verwacht werd en wat men voor mij geregeld had. Maar alles was perfect in orde. Een nacht in een hotelkamer, een taxi naar en van het hotel, twee maaltijden, een visum en een vlucht de volgende ochtend waren voorzien. Uiteindelijk bleek ik in de luxe van een privékamer met dubbel bed, badkamer en een uitzichtje op de Burj Khalifa te overnachten. Een wake-up call zou ervoor zorgen dat ik mijn taxi naar de luchthaven niet zou missen. No worries mate!
En zo geschiedde. Het was geweldig om op het gemakje te kunnen eten, douchen en slapen. Mijn tandenborstel zat in mijn grote rugzak, maar gelukkig had ik een extra t-shirt en reserve ondergoed bij in mijn handbagage, waardoor ik als een fris persoon het laatste deel van de terugreis kon verder zetten. De volgende ochtend kreeg ik in de taxi een kwartiertje om wat te kunnen opsnuiven van het gekke emiraat dat Dubai is, vooraleer we tegen 900 km/u verder naar Dusseldorf vlogen.
En het weerzien was natuurlijk geweldig :-) Even schrikken toen we weer aan de rechterkant van de weg naar huis reden, maar alles kwam goed.
Mijn gevoel op dit moment? All good things come to an end. En: Home sweet home.
Dit is dan ook het laatste deel in dit verhaal en ik hoop dat ik met jullie, mijn lezers, een toffe blik op mijn ervaring heb kunnen delen.
Nu is het tijd voor weer iets nieuws: solliciteren.
En een plek/stek zoeken.
En mijn vriendin overtuigen van de geweldigheid van reizen!
Cheers!
In Kuala Lumpur hebben we een tweetal uur in het vliegtuig gewacht. En een tweetal uur in de luchthaven. Een defecte springveer in een van de twee systemen voor het uitklappen van het landingsgestel, hield ons aan de grond. De piloot verwittigde iedereen volgens het boekje en deelde mee dat we binnen een kwartier opnieuw zouden opstijgen, zodra het vervangonderdeel in de luchthaven gelokaliseerd en ingebouwd was.
Maar het vervangonderdeel was helemaal niet aanwezig in Kuala Lumpur :-) Het werd dan op een andere vlucht naar ons meegenomen, waardoor we moesten wachten op de aankomst van dat vliegtuig, dat de springveer aan boord had. Toen we uiteindelijk toch van het vliegtuig moesten en een bon kregen om de Hungry Jacks, euh, Burger King te plunderen, bleek al dat de meeste mensen in Dubai hun aansluiting zouden missen. Ik ook.
Gelukkig had Emirates, de luchtvaartmaatschappij, alles piekfijn voorzien. In Dubai duurde het eeuwen vooraleer ik wist wat er van mij verwacht werd en wat men voor mij geregeld had. Maar alles was perfect in orde. Een nacht in een hotelkamer, een taxi naar en van het hotel, twee maaltijden, een visum en een vlucht de volgende ochtend waren voorzien. Uiteindelijk bleek ik in de luxe van een privékamer met dubbel bed, badkamer en een uitzichtje op de Burj Khalifa te overnachten. Een wake-up call zou ervoor zorgen dat ik mijn taxi naar de luchthaven niet zou missen. No worries mate!
En zo geschiedde. Het was geweldig om op het gemakje te kunnen eten, douchen en slapen. Mijn tandenborstel zat in mijn grote rugzak, maar gelukkig had ik een extra t-shirt en reserve ondergoed bij in mijn handbagage, waardoor ik als een fris persoon het laatste deel van de terugreis kon verder zetten. De volgende ochtend kreeg ik in de taxi een kwartiertje om wat te kunnen opsnuiven van het gekke emiraat dat Dubai is, vooraleer we tegen 900 km/u verder naar Dusseldorf vlogen.
En het weerzien was natuurlijk geweldig :-) Even schrikken toen we weer aan de rechterkant van de weg naar huis reden, maar alles kwam goed.
Mijn gevoel op dit moment? All good things come to an end. En: Home sweet home.
Dit is dan ook het laatste deel in dit verhaal en ik hoop dat ik met jullie, mijn lezers, een toffe blik op mijn ervaring heb kunnen delen.
Nu is het tijd voor weer iets nieuws: solliciteren.
En een plek/stek zoeken.
En mijn vriendin overtuigen van de geweldigheid van reizen!
Cheers!
En wat waren we blij, toen we, met meer dan een halve dag vertraging, een glunderend, bekende met big smile and happy face door de schuifdeur zagen stappen ! Helemaal ok, rugzak voor, rugzak achter, vol ervaring maar niets veranderd, veilig en wel terug op Europese bodem. No worries, mate ! Het ga je goed !
BeantwoordenVerwijderen