What a Great Barrier Reef, and more!

Cairns! De backpackersstad bij uitstek. Zowat elke backpacker begint of eindigt hier. Het is dan ook een stad waar alle talen door elkaar hoorbaar zijn en waar bijna alles is afgestemd op de backpackers. Cairns is een zeer ontspannen stadje, dat zich uitstrekt over een 70-tal kilometer (volgens een gids) in een lange smalle strook, langs de Great Dividing Range bergketen die heel de oostkust scheidt van de outback. Het is er ook iets goedkoper dan elders, maar jammer genoeg niet veel.

Ik hoopte op beter weer na de bezoeken aan Fraser Island en The Whitsundays, maar dat mocht ik de eerste dag op mijn buik schrijven. Regen, regen en nog eens regen terwijl de temperatuur zeer aangenaam was. Maar niet getreurd, want daarna herpakte Cairns zich serieus en waren er amper nog wolken te bespeuren voor de rest van mijn verblijf. Right'o! To the lagoon! Het enige dat de stad echt mist, is een strand. Cairns ligt naast een baai met een enorme "tidal zone": bij eb is er een droogliggende zone van een paar honderd meter, terwijl bij vloed het water tot tegen de esplanade komt. Maar opnieuw niet getreurd, want ze hebben hier gewoon een hele relaxzone gebouwd met waterpark, graspleintjes, zandstrandjes en alles erop en eraan. De aandachtige lezer zal opmerken dat de Aussies dit ook al in Brisbane hebben gedaan en inderdaad, ze weten van aanpakken. Perfecte compensatie voor het gebrek aan een strand, inderdaad. Net buiten de stad is er wel een echt strand, Yorkeys Knob genaamd. Dat is een ideale plaats om te kitesurfen, want er staat altijd veel wind. Anyway, aan de lagoon liggen was zalig. Cairns staat voor ontspannen en dat is precies wat ik heb gedaan na een goed gevuld parcours langs de hele oostkust te hebben afgelegd. Grappig trouwens hoe ik sommige mensen meermaals tegengekomen ben onderweg.

Maar, wie Cairns zegt, zegt ook Great Barrier Reef, zegt ook Daintree, zegt ook rafting en zegt ook skydiving. Ik heb alleen de eerste twee activiteiten gedaan omdat de laatste twee activiteiten ook elders in de wereld kunnen. Eerst bezocht ik het Great Barrier Reef, waar we op twee plaatsen de kans kregen om te snorkelen en waar we een eerste duikintroductie konden krijgen. Ik kan niet anders dan zeggen dat het magisch was om doorheen kristalhelder water de zonnestralen op het kleurrijke rif te zien schijnen. Alle mogelijke kleuren komen er aan te pas, zowel wat het koraal als de vissen betreft. Kleurrijke vissen alom, en bij Broken Patches heb ik zelfs twee zoutwaterschildpadden van ongeveer een halve meter diameter gevonden en gevolgd voor een twintigtal minuten. Gebeurt ook niet dagelijks... Ook de eerste keer duiken was speciaal. Duiken geeft de mogelijkheid om het rif van de zijkant te bekijken, waar andere vissen zwemmen en waar een ander soort koraal voorkomt. Het ging supervlot, ondanks pijn aan mijn oren ben ik toch 8,6 meter diep geweest volgens mijn apparatuur. Drie Canadezen in dezelfde duikgroep van vier personen hadden ook een onderwatercamera bij waarmee ze wat foto's namen. Ik vroeg of ze het erg vonden om er een paar van mij te nemen en door te mailen. Ze beloofden ze door te mailen zodra ze zelf konden, dus hopelijk komt het ervan. Ook een professionele fotograaf was erbij en ik heb dan ook wat foto's van hem gekocht op een cd, vooraleer we terug aan wal gingen.

De dag erna was het opnieuw een kwestie van vroeg opstaan om naar het Daintree regenwoud en Cape Tribulation te toeren. Onze gids had een verschrikkelijke stem, totaal gebroken, ondanks dat ik hem ergens in de 30 schatte. Ik verdenk hem van een zware rookverslaving, want hij moest constant iets in zijn handen hebben om mee te friemelen. Maar goed, hij wist waarover hij het had en hij was enthousiast en vlot, dus no worries! Hij vertelde een paar lachwekkende verhalen van domme toeristen, maar we leerden ook dat het Daintree regenwoud veruit het oudste ter wereld is: zo'n 140 miljoen jaar. Ter vergelijking: het Amazonewoud wordt op 7,5 miljoen jaar geschat. Ook leerden we dat de naam "regenwoud" niks te maken heeft met de hoeveelheid regen die er valt, maar meer met de hoeveelheid zonneschijn die door het gebladerte tot op de bodem geraakt. Daintree kent enorm veel biodiversiteit, een paar honderd keer meer dan in heel Europa, en is daarom enorm belangrijk voor de natuur. Twee van de diersoorten die essentieel zijn, zijn krokodillen en cassowaries. Tijdens een boottochtje kregen we de kans om wilde krokodillen te spotten en dat lukte! Opnieuw een les natuur: krokodillen hebben genoeg aan 150 calorieën per dag, omdat ze hun lichaamsfuncties nagenoeg kunnen uitschakelen op commando. Daarom eten ze gemiddeld maar een keer per week. Ze regelen hun lichaamstemperatuur door in het water te drijven of op het land te liggen. Ze jagen niet op voedsel, maar ze lokken het in een hinderlaag door geruisloos in het water te liggen en toe te slaan (lees: iemands arm in stukken rijten) wanneer de prooi te dicht komt. Ze kunnen amper rennen op land omdat ze korte poten hebben en omdat ze veel wegen (zoals de gemiddelde Amerikaan zeker?), dus daar hebben mensen niet zoveel last van hen. Iemand die in het water zwemt, heeft echter geen schijn van kans. Ook cassowaries zijn enorm belangrijk voor het regenwoud omdat ze zowat alle soorten fruit opeten en elders de zaadjes uitkakken. Cassowaries zijn rare beesten (ongetwijfeld helpt Google de geïnteresseerde lezer vooruit) en ze zijn agressief ten opzichte van mensen. Ze hebben aan elke poot een klauw waarmee ze autodeuren kunnen kapotrijten, dus iemands borstkas is piece of cake...

Na deze twee uitstappen heb ik gewoon zitten relaxen in de stad. Bruintijd! Mijn verjaardag moest echter nog gevierd worden, dus ben ik met twee toffe kerels uit Wales en Schotland die ik intussen leerde kennen, 's nachts gaan rondhangen en een aantal uitgaansfaciliteiten gaan inspecteren. Voor wie ooit in Cairns belandt: ga naar Gilligan's, The Woolshed, PJ O'Briens en Society! Big fun! Maar onze goon (goedkope wijn in karton) vooraf was echt wel waar-de-loze goon. Slecht! Menneke! Duc smaakt hemels in vergelijking met die goon. Mengen met Mother, een energiedrank, bleek zinloos. Maar ja, 11 dollar voor 4 liter wijn... Vooral de Welshman was lachen: hij vloekte meer dan ik ooit gehoord heb, op alles, zelfs de goonbox en de geldautomaat moesten eraan geloven. Hij had ook massa's geld verdiend door in West-Australië in de mijnindustrie te werken als mechanicien. En wat ik al gehoord heb, klopt: in de Australische mijnindustrie zijn jaarlonen van 150.000 tot 250.000 Aussie dollars geen uitzondering (x0,8 in euro), zelfs als kok of mecanicien... Het is keihard werken en afzien in the remote middle of nowhere, maar het is ook mooi verdiend. Veel Australiërs gaan daar een jaar werken om hun huis te financieren bijvoorbeeld. En de Schotse kerel vertelde dan weer dat hij tijdens zijn eerste week in Australië op een ochtend ontdekte dat hij tijdens het zuipen een vlucht naar Thailand geboekt had voor die dag. Hij is dan ook voor een paar weken naar Thailand gegaan, hoe impulsief is dat!

Met de Welshman ben ik de laatste dag nog Barron Gorge gaan bezoeken, een mooie kloof die ik zonder auto nooit te zien zou krijgen. Makes me regret not having bought a car here...

Om af te sluiten opnieuw een aantal dingen die mij terloops opgevallen zijn:
- Verkeersborden staan heel erg vaak in tekst, in plaats van in een pictogram of symbool ofzo. "U turn only permitted on green arrow" is bijvoorbeeld een verkeersbord.
- In Australië zijn er best veel publieke toiletten en de meesten zijn goed onderhouden dankzij nachtelijke kuisdienst.
- Europees voetbal kijken in het midden van de nacht is best wel vreemd.

Tot daar de fabelachtige Australische oostkust! Vaarwel? Intussen ben ik in Darwin, the gateway to the big nothing. Met het vliegtuig, want no way dat ik 3000 kilometer en meer dan 33 uur in de bus ga zitten. Australia's a bloody big place, it is indeed. Op 17 juni kan ik met een goedkope autohuurdeal naar Alice Springs beginnen rijden. Aan de linkerkant van de weg, door het grote niets, altijd maar rechtdoor en met een paar jerrycans water en benzine. Veruit het spannendste tot nu toe en ik hoop op een vlotte tocht... Maar eerst Darwin verkennen, dat helemaal onverwacht een stadscentrum blijkt te hebben ter grootte van dat van Lanaken ongeveer!

Cheers!